คนเราทุกคนเกิดมา ต่างมีหน้าที่
คนเราแต่ละคนมีหลายบทบาท หลายหน้าที่ เช่น
นายก้อง บทบาทหนึ่งอาจเป็น พ่อใครซักคน อีกบทบาทหนึ่งอาจเป็นสามีใครซักคน
หรืออีกบทบาทหนึ่ง อาจเป็นผู้บังคับบัญชา ใครหลายคน หรืออีกบทบาทหนึ่งอาจเป็น
ครูบาอาจารย์ให้กับใครอีกหลายๆคน หรืออีกบทบาทหนึ่ง นายก้องก็เป็นลูกใครซักคนเช่นเดียวกัน
บทบาทเหล่านี้ที่เราสวมอยู่มันก็จะมาพร้อมกับ ภาระ หน้าที่ ความรับผิดชอบ ตามมาคู่กันด้วย
ในฐานะใดฐานะหนึ่ง เราไม่สามารถบกพร่องในบทบาทหน้าที่ ตรงนี้ได้เลย
เช่นเดียวกับ นางสาวอุ๊ก ก็กำลังสวมบทบาท เหล่านี้อยู่ เช่นเดียวกัน
ดังนั้นทุกครั้งมี่เราสวมบทบาทหน้าที่ เราต้องทำหน้าที่นั้นให้ดี ตามบทบาทที่เรามี
เราจะชอบหรือไม่ชอบมันก็ตาม แต่เมื่อเรามีบทบาทต้องเล่นเราก็ต้องเล่นมันต่อไป
หน้าที่ของเรา
นอกจากจะมีหน้าที่ต่อคนอื่นแล้ว เรายังต้องมีหน้าที่ต่อตนเองด้วย รับผิดชอบตนเองด้วย
ในขณะที่เรา หาใส่ปากท้องให้คนอื่น ดูแลคนอื่น เราก็ต้องดูแลท้องไส้ให้กับตนเองด้วย
การเกิดมาเป็นคน
มันเลี่ยงเสียไม่ได้ ที่จะไม่ทำหน้าที่ ไม่อยากมีบทบาทต่างๆ
เพราะชีวิต ได้มาพร้อมบทบาทหน้าที่เหล่านั้น
เมื่อใดที่เรายังมีชีวิต มีลมหายใจ
บทบาทหน้าที่ ก็ยังเป็นสิ่งจำเป็นที่เราต้องทำ
เราจะละทิ้งจากความรับผิดชอบตรงนี้ไปได้ก็ต่อเมื่อ เราสิ้นลมหายใจเท่านั้น
เพราะนี่คือ โลกที่เปรียบเสมือนดั่ง โรงละครขนาดใหญ่ ที่ให้เราโลดแล่น
แสดงบทบาทต่างๆ ที่เขากำหนดให้ แม้เราจะเต็มใจ หรือไม่เต็มใจก็ตาม
บางครั้งแม้ภายในจิตใจของตัวเราเอง มันท้อ ห่อเหี่ยว เหนื่อยสายตัวแทบขาด
อยากหยุด อยากพักไม่มีกำหนดเวลา หรืออยากมองหาใครซักคน ที่เข้าใจ มาคอยพยุง
กุมมือ ถือแขน ปลอบใจ ให้กำลังใจเรา เพื่อที่จะเดินไปต่อในบทบาทนี้ให้จบสิ้นให้ได้
แต่ก็ดูเหมือนว่า บางครั้ง โลก ก็ไม่ได้ เขียนบทนั้นมาให้เราเล่น
บางครั้งจึงดูเหมือนว่า โลกที่แสนกว้างใหญ่ ผู้คนแสนมากมาย
แต่ทำไม เราจึงยังรู้สึกว่า เราเหงา เหมือนเรายืนอยู่คนเดียวในโลกใบนี้
บางครั้ง ฉันก็อยากถามว่า คนที่รับบทบาทมาดูแลใจเรา มีแล้วหรือยังในโลกใบนี้
เพราะฉันเริ่มรู้สึก เหนื่อย ท้อ เกินที่จะรอ เธอคนนั้นต่อไปได้อีกแล้ว
หากเธอ เกิดมาแล้ว จงพุ่งตรงมาทางนี้ ทางที่หัวใจฉันเฝ้ารอ
ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
