ไดอารีสีดำ8

ความรักของเรากับริญ

ก็ยังคงงอกงามตามปกติ

ทุกเย็นหลังเลิกงาน

และหลังเลิกเรียนของเธอ

ริญเธอก็จะเป็นฝ่ายโทรมาหาเราที่ร้านอยู่เป็นประจำ

การติดต่อสื่อสารในยุคนั้นก็คือจดหมาย โทรเลข

สิ่งที่ทันสมัยที่สุดก็คือโทรศัพท์นี่เอง

ส่วนใหญ่เครื่องโทรศัพท์ก็จะมีตามร้านรวงทั้งหลาย

หรือบ้านคนที่พอจะมีฐานะกันเท่านั้นที่มีใช้

ริญใช้โทรศัพท์ติดต่อกับเราอยู่เป็นประจำ

พูดคุยกันทางโทรศัพท์บ้าง

นัดเจอกันบ้าง

เป็นอยู่อย่างนี้เรื่อยมา

นับเวลาจากวันแรกที่เราได้เจอและรู้จักกับเธอเมื่อ

13 เมษายน 2527

ถึงวันนี้ก็เริ่มเข้าเดือน พฤศจิกายน 2527

ก็เข้า 8 เดือนแล้ว

นับวันต้นรักน้อยๆของเราสองคนที่ร่วมกันปลูก

ร่วมกันรดน้ำพรวนดิน ใส่ปุ๋ยทุกเช้าเย็น

ก็เริ่มจะผลิดอกเบ่งบานให้เห็นกันแล้ว

ท่ามกลางฤดูหนาวเดือนพฤศจิกายน

ที่ขอนแก่นอากาศหนาวเย็นมากแล้ว

และทางจังหวัดก็ได้จัดงานประจำปีขึ้นทุกปี

ในช่วงเดือนนี้

เป็นงานโต้ลมหนาว

ที่เรียกว่างานเทศกาลไหม หรือพวกเราเรียกว่างานไหม

งานนี้ใช้พื้นที่ศาลากลางจังหวัด สวนรัชดานุสรณ์

และพื้นที่บริเวณใกล้เคียงอย่าง ตลาด ออจิระ

เรื่อยยาวไปตลอดแนวถนนของเมืองขอนแก่น

หนุ่มสาวชาวขอนแก่นและคนจังหวัดใกล้เคียง

ต่างก็ตั้งตารองานนี้ในทุกปี

เพราะนี่เป็นงานใหญ่สุดในช่วงเดือนแห่งความหนาวเย็นในระแวกนี้

นี่ก็เป็นวันแรกของงานเทศกาลไหม

เราซึ่งทำงานในตัวเมืองใกล้กับสถานีรถไฟขอนแก่น

และก็พักอาศัยในโกดังเก็บของของบริษัท ก็อยู่ไม่ไกล

 เพียงแค่เดินเข้ามาทางศาลากลาง

อีกนิดเดียว

ส่วนริญ เธออาศัยอยู่ใน มข.

ต้องออกมาจาก มข.มาทางสามเหลี่ยม

ก็ตรงเข้างานได้

หรือเธอจะมาทางถนนรื่นรมย์ ซึ่งเป็นที่เราทำงานอยู่ก่อนล่ะ

ว่าแล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจนได้

คงเป็นเธอแน่แท้

เรารีบไปรับสาย

ทิวออกมารับริญ ซักทุ่มนึงนะจ๊ะที่หน้า ม.

ทิวไปรอริญที่นั่นนะแล้วริญจะออกไป

วันนี้เปิดงานวันแรก ริญขอพ่อแม่แล้ว

แต่พ่อแม่บอกให้กลับไม่เกินสี่ทุ่ม

เสียงริญนั้นเอง

เมื่อนัดหมายสถานที่กันดีแล้ว

เธอก็วางสาย

หัวใจเราเต้นแรงด้วยความดีใจ

เพราะนี่เป็นครั้งแรกสุดตั้งแต่เรารักกันมาที่จะได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกันหลายชั่วโมง

แถมยังเป็นเวลากลางคืน

ในบรรยากาศโต้ลมหนาว

เป็นโอกาสเดียวที่จะได้ควงสาวคนรัก

เข้างานท่ามกลางแสงสีไฟ

ในยามค่ำคืน

วันที่ผู้คนมากมายต่างกำลังตั้งหน้าตั้งตามุ่งหน้าสู่งานเช่นเดียวกันกับเรา

พอใกล้เวลานัดหมาย

เราก็รีบจัดแจงแต่งตัวตามสไตล์

เพียงแต่วันนี้อากาศหนาว

เสื้อเชิ๊ตแขนยาวที่เคยพับครึ่งแขน

ก็ถูกปล่อยลงมาและปิดกระดุมจนเรียบร้อยทุกเม็ด

แล้วมุ่งหน้าไปที่ประตูทางเข้าหน้ามหาวิทยาลัยตามนัด

ไม่นาน ก็เห็นร่างสาวน้อยเดินออกมาท่ามกลางหลอดไฟแสงจันทร์ส่องทาง

ริญทิวอยูนี่ เราร้องเรียก

ริญสวมกางเกงยีนส์ขายาว

เสื้อยืดคอกลมแขนยาวสีเขียวตองอ่อน

สวมหมวกแก๊ปสีดำ มองดูคล่องแคล่วดี

เรานั่งสามล้อเข้าไปดีกว่าริญ เราบอกเธอ

ว่าแล้วเราก็เรียกสามล้อปั่นมาคันหนึ่ง

ริญขึ้นไปก่อนเราก็ก้าวขึ้นตาม

ที่นั่งของรถสามล้อ

ก็ไม่ได้ใหญ่โตกว้างขวางอะไร

พอที่จะนั่งได้คนเดียวสบายๆคนนึงเท่านั้น

พอเรานั่งสองคน

ก็ทำให้เราได้ใกล้ชิดกัน เบียดกัน

ไออุ่นๆของร่างกายเธอและเรา

ก็ไหลเข้าประสานกัน

ไม่นานก็มาถึงหน้างาน

แสงสีไฟที่ประดับประดาตกแต่ง

ตระการตาสว่างไสวไปทั่วบริเวณงาน

เสียงเครื่องไฟ เสียงโฆษกจากเวทีและหน่วยงานต่างๆ

ต่างแข่งขันกันป่าวประกาศ

ดังกระหึ่มไปทั้งงาน

เราถามริญว่า

เราจะเริ่มต้นที่ตรงไหนก่อนดีล่ะริญ

ไปดูหนังกลางแปลง

ดูหมอลำ ดูดนตรีนักร้องลูกทุ่ง

ดูคณะตลก เชิญริญตามสบายเลย

ริญว่าตอนนี้มันหัวค่ำอยู่

การแสดงต่างๆก็เพิ่งจะเริ่มเท่านั้นเอง

เราไปซื้อลูกชิ้นย่าง

เข้าไปนั่งที่ม้านั่งในสวนรัชดาก่อนดีกว่า ริญบอก

ก็ได้ตามใจริญนะ

เราซื้อลูกชิ้นย่างสองไม้

ข้าวโพดคั่วถุงนึง

น้ำอีกคนละแก้ว

เราสองคนเดินไปหาที่นั่งภายในสวนรัชดานุสรณ์

ซึ่งก็มีเก้าอี้ว่างอยู่ตัวหนึ่ง

พอนั่งลง

ริญก็ส่งลูกชิ้นย่างให้เราไม้นึง

เราสองคนก็กินไปคุยกันไปสนุกสนานตามประสาหนุ่มสาวคนรักกัน

สมควรแก่เวลา

เราก็ลุกขึ้นเดินชมงานรอบๆ

ดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยตามประสา

จนมาหยุดอยู่ที่ 

บริเวณฉายหนังกลางแปลง

ทีแรกเราก็ยังยืนดู

แต่พอดูไปซักพัก

ริญก็บอก

ทิวเรานั่งดูหนังตรงนี้ดีกว่า

ริญชอบหนังเรื่องนี้

ว่าแล้วเราสองคนก็นั่งลงดูหนัง

อากาศก็เริ่มเย็นลงไปพร้อมกับเวลาที่เริ่มดึกขึ้นไปเรื่อย

สายลมหนาวโบกโบยพัดผิวกายจนเย็นเยือก

ก็ยิ่งทำให้ผิวกายสองเราเริ่มขยับเข้าใกล้กัน

โดยไม่รู้ตัว

กายใกล้กาย

ยิ่งทำให้หัวใจเราใกล้ชิดกัน

จนไม่หลงเหลือความเขินอายอีกต่อไป

เราสองจับกุมมือ

เธอซบไหล่บ้าง หนุนตักบ้าง

ตาก็ดูหนังไป

ส่วนไฟรักและพลังงานในร่างกาย

มันก็ทำหน้าทีเชื่อมต่อประสานสัมพันธ์

มอบไอรักไออุ่น ให้แก่กันและกันอยู่อย่างไม่ขาดสาย

เราดูจนหนังจบเรื่อง

ก็ได้เวลาที่ริญรับปากกับพ่อแม่ว่าจะกลับไม่เกินสี่ทุ่ม

เราสองคนลุกขึ้นเดินจูงมือกัน

เดินเบียดผู้คนออกมานอกงาน

และเดินคุยกันตามประสาหนุ่มสาว

จนออกมาถึงคิวรถ

เราก็เรียกสามล้อปั่นอีกเช่นเดิม

เพื่อกลับไปส่งริญที่บ้านก่อน

อุณหภูมิภายนอกงานมันหนาวเย็นกว่าข้างในงานมากมายอย่างเห็นได้ชัด

เรานั่งสามล้อมาถึงหน้ามหาวิทยาลัย

ริญบอกให้สามล้อจอดตรงนี้

ทำไมไม่เข้าไปส่งที่บ้านล่ะริญ เราถามเธอ

ริญบอกว่า 

ริญอยากไปนั่งตรงที่เราเคยนั่งคุยกันใต้ต้นสนริมบึงสีฐานสักพัก

ได้ไหมทิว เธอถาม

ตามใจริญสิ เราตอบเธอ

แล้วเราสองก็เกี่ยวก้อยร้อยแขน

เดินตรงไปที่รังรักของเรา

อากาศหนาวเย็น

เวลาก็คงสีทุ่มเข้าไปแล้ว

คู่รักหนุ่มสาวกำลังหลบมุม

มานั่งพรอดรักด้วยกันเพียงลำพังสองต่อสอง

ที่ใต้ต้นสนคู่ริมบึงสีฐาน ท่ามกลางอากาศที่ชั่งเป็นใจ

ส่วนผู้คนมากมายก็ต่างหลั่งไหลเข้าไปเที่ยวงานกันหมด

จนทำให้บรรยากาศระแวกนี้เงียบไปสนิทใจ

จนเราได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ

เข้าออกเข้าออกไม่เป็นจังหวะ

นี่เป็นอีกช่วงเวลา ที่เราอยากหยุดมันเอาไว้

หยุดทุกสิ่งทุกอย่างในค่ำคืนวันนี้ให้มันอยู่กับเราตลอดไป

นี่เป็นค่ำคืนที่สองเรามีความสุขที่สุด

ที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกันแทบจะเป็นคนๆเดียวกัน

และยาวนานต่อเนื่องหลายชั่วโมง

ใครบ้างที่อยากจะให้เวลาแห่งความสุขอย่างนี้ผ่านไปจากชีวิตของเรา

                                            

สนคู่นี้ฉันและเธอเคยนั่งเอาหลังพิงคนละต้น แล้วก็หันหน้าเข้าหากัน มันคือร่องรอยอดีตของเรา

รอบนอกบึงสีฐาน บ้านสีฐาน มอดินแดง มหาวิทยาลัยขอนแก่น

ซุ้มประตูเมืองจังหวัดขอนแก่น

ซุ้มประตูเมืองจังหวัดขอนแก่น ยามราตรี

ขอบคุณภาพจากมิตรที่ดีทุกคน

ไดอารีสีดำ7

..ฉันพร้อมแล้ววริญญา

หัวใจของฉันวันนี้ 

แน่วแน่เด็ดเดี่ยว

ฉันจะมีเพียงเธอ

แล้วเธอล่ะ

เธอพร้อมหรือไม่ที่จะอดทน

กับคำครหานินทาจากสังคมรอบข้าง

เธอพร้อมหรือเปล่า ที่รอฉัน

ฉันจะไม่ยอมให้เธอโน้มกิ่งลงมาหาฉัน

แต่ฉันจะปีนป่ายขึ้นไปหาเธอเอง

มันอาจจะช้าบ้างเพราะชีวิตของฉันมันเริ่มจากติดลบ

แต่ฉันขอให้เธอเชื่อฉัน 

ว่าฉันคนนี้จะไม่ยอมทำให้เธอได้อายชาวบ้าน พ่อแม่ญาติมิตรเธอ

ขณะที่เรากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น

เสียงโทรศัพท์หน้าร้านก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

เรารีบวิ่งไปรับสาย

ทิว..เลิกงานไปเจอริญที่เดิมนะจ๊ะ ริญจะคอย

เป็นเสียงริญนั่นเอง แม่ยอดหวานใจของฉัน

รออีกประเดี๋ยวใจที่รักเราจะได้เจอกัน

วันนี้เราจะหอบหิ้วความมั่นใจไปบอกกับเธอ

ให้เธอรู้ว่า มีแต่ความตายเท่านั้นที่จะสามารถพรากรักของเราสองคนออกจากกันได้

ห้าโมงเย็นได้เวลาเลิกงาน

เรารีบเก็บของเข้าร้านจนเสร็จสรรพเรียบร้อย

ปิดร้านเสร็จก็รีบวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัว

คว้าเสื้อยืดกางเกงยีนส์ตัวโปรด

รองเท้าผ้าใบ ตามด้วยหมวกแก๊ป

สวมทับด้วยเสื้อเชิ๊ตแขนยาว 

แต่พับแขนขึ้นมาครึ่งแขน

ปล่อยชายเสื้้อลอยชาย

ตามสไตล์ของเรา

เนื่องจากมหาวิทยาลัยก็อยู่ไม่ห่างจากที่ทำงานมากนัก

และที่นัดพบนัดเจอของเราก็คือใต้ต้นสนคู่ริมบึงสีฐาน

ซึ่งก็อยู่ทางเข้ามหาวิทยาลัย

ใกล้ๆกับบ้านพักของริญ

ไม่เกินสองร้อยเมตร

นี่คือที่ใช้นัดพบปะ

เจอะเจอระหว่างสองเรา

พอเราก้าวขาเข้าบริเวณของมหาวิทยาลัย

ซ้ายมือก็จะเห็นบึงน้ำ

ซึ่งก็คือบึงสีฐาน

เรามองลัดไปที่ใต้ต้นสนคู่

ก็เห็นหญิงสาวร่างบอบบาง

ใส่กางเกงขาสั้น

สวมเสื้อยืด

กำลังนั่งอ่านหนังสือคร่าเวลารอเราอยู่

รอนานไหมริญ

แต่งตัวซะเต็มยศเลยนะทิว ริญเอ่ยปากแซว

อ่านหนังสืออะไรริญ เราถามเธอ

เป็นหนังสือพวกบทกลอน ริญตอบพร้อมกับบอกต่อว่า

ทิวรู้มั๊ยริญชอบอ่านบทกลอนมากเลย

มันทำให้เรามีจินตนาการตามผู้แต่งเขาไปด้วย

แล้วริญแต่งเป็นไหมล่ะ เราถามเธอ

ไม่เป็นหรอกแต่ชอบ แล้วทิวล่ะ เธอถามกลับ

ทิวก็แค่เคยอ่านตอนเรียนเท่านั้น

สังเกตุดูก็เป็นเพียงจัดคำให้มันคล้องจอง คงไม่ยาก

จริงเหรอ..ริญชักสนใจ

งั้นทิวลองแต่งกลอนสดๆให้ฟังหน่อยสิ

เนี่ย..บรรยายเกี่ยวกับบรรยากาศรอบตัวเราขณะนี้

ทิวไม่เคยแต่งเลยนะริญ เราบอกเธอ

เอาเถอะลองดู ริญให้กำลังใจ

งั้นก็ลองดูนะ

ริญเงียบก่อน

ทิวขอใช้สมาธิก่อน

เรามองซ้ายมองขวาครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่

ริญก็พูดขึ้นมาว่า

จะเข้าฌาณหรือไงทิว

ที่หนองน้ำ ที่หนองน้ำ เราเปล่งเสียงออกมา

ที่หนองน้ำ ที่หนองน้ำ ไม่ไหวริญ มันไม่ไป

งั้นทิวลองเปลี่ยนเป็นที่ริมบึงดูสิ

ที่ริมบึงเหรอ ก็ได้ ลองดูนะ เงียบไว้ริญ

เธอกำลังจะได้ฟังบทกวี

จากศิลปินใหญ่ในไม่ช้าแล้ว

ริญ..หัวเราะ

ทิวบ้า ลีลาจังเลย เริ่มซะที ริญกล่าว

ที่ริมบึง ที่ริมบึง มีอึ่งอยู่สองตัว

พอสิ้นเสียงเราเท่านั้น

ริญหัวเราะลั่นออกมา

บ้าน่ะทิว..อะไรริมบึงมีอึ่ง เธอพูด

ก็มันริมบึงนะสิริญ ถึงต้องมีอึ่ง

ถ้ามีกบมันไม่คล้องกันแน่เลย เราอธิบายให้เธอฟัง

มันไปได้นะริญ

สมองกำลังแล่น

ริญเงียบไว้นะ

ริญเงียบ 

เธอจ้องหน้า

ตั้งตารอฟังอย่างสนใจ

เราก็เอ่ยขึ้นว่า

ที่ริมบึง มีอึ่ง  อยู่สองตัว

เป็นเมียผัว นัวเนีย เคลียคลอใกล้

ทุกเย็นย่ำ  สองอึ่ง มีสุขใจ

มาพรอดรัก  วางไข่  ไว้ริมบึง

เมื่อสิ้นเสียงเรา

ริญนั่งเงียบสนิท

จบแล้วริญ เรากระซิบบอกเธอ

ทิวว่า ครอบครัวของอึ่งสองตัวจะเป็นไงบ้างในอนาคต ริญถามขึ้นมา

ทิวว่าอึ่งสองตัวเลือกทำเลอยู่อาศัยที่ริมบึง

ซึ่งมีน้ำไม่ขาด

ไม่นานครอบครัวอึ่งคงขยายสมาชิกเพิ่ม นะริญ เราตอบ

ริญไม่อยากเป็นหมออะไรนั้นหรอกทิว

ริญอยากเป็นคนธรรมดา

ทำมาหากิน

อยู่กับครอบครัว

อยากไปไหนก็ไป

อยากกินอะไรก็กิน

ไม่ต้องวางตัว

ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย

อยู่กับคนที่เรารัก

อ่านหนังสือ

นอนเล่น

ไปตามประสา

ริญต้องการแค่นี้แหล่ะทิว ริญเผยความในใจออกมา

บางครั้งเราก็เลือกทางเดินของเราเองไม่ได้หรอก ริญ 

ดูอย่างทิวสิ

อยากเรียน

แต่ก็ไม่ได้เรียนต่อ

แต่ก็ดีนะ

ถ้าทิวได้เรียนต่อ

ทิวอาจไม่ได้มาพบเจอกับริญ

และมีวันนี้ก็ได้

บางทีสวรรค์อาจลิขิตชีวิตเราก็ได้ริญ

แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับอนาคต

ไม่ว่าวันเวลาจะแปรเปลี่ยนไปอย่างไรก็ตาม

ทิวสัญญาว่า ทิวจะมีเพียงริญคนเดียวในชีวิตนี้

ความตายเท่านั้นที่จะพรากรักสองเราได้ริญ เราก็เผยความในกับเธอ

สัญญานะทิว ริญเอ่ยวาจาพร้อมชูก้อยขึ้นมา

ทิวสัญญาริญว่าทิวจะไม่รักใครที่ไหนอีกนอกจากริญ

เราพูดตกปากรับคำกับเธอ พร้อมกับยกก้อยเกี่ยวก้อยกับเธอ

ริญโน้มตัวลงมาซบ อก เราอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมกับพูดว่า

เดือนหน้าก็มีงานเทศกาลไหมแล้วทิว

ริญจะขอพ่อแม่ออกมาเที่ยวกับทิว

อากาศตอนนี้ก็เริ่มเย็นลงแล้ว

พอถึงเดีอนหน้าคงได้หนาวจัดแน่

ว่าแล้วก็อยากให้ถึงเร็วๆจังทิว

ริญปรารภออกมา

แต่..วันนี้เราน่าจะกลับได้แล้วริญ

ริญก็จะได้กลับไปเปิดร้านขายของ

ส่วนทิวก็กลับโกดัง

ห้องนอนที่ใหญ่ที่สุดในโลก

ริญหัวเราะเบาๆพร้อมส่งยิ้มให้

ดูแลตัวเองให้ดีนะทิว

แล้วริญจะโทรไป

ว่าแล้วเราก็แยกย้ายกันกลับอีกครั้ง

ไดอารีสีดำ6

เช้าวันนี้เราก็ทำงานตามปกติ

แต่จิตใจของเราสิ

มันเริ่มไม่ปกติ

หัวใจมันเริ่มคิด

หัวใจมันเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง

ว่าจะเป็นไปได้หรือ

ที่เส้นทางรักของเราลูกชาวนาจนๆ

ด้อยการศึกษา

กับหญิงสาวแสนสวย

ลูกสาวของคณาจารย์

จะมาลงเอยกับเราได้

ยิ่งคิดเราก็ยิ่งมองไม่เห็นทาง

แต่...ความรักระหว่างเราสองที่มีให้กันนิ่สิ

มันเป็นรักแท้

วริญญาเธอ ไม่เคยรังเกียจเรา

ซักคำเธอก็ไม่เคยเอ่ยปากออกมาให้ช้ำใจในเรื่องฐานะการงานของเรา

เอาเถอะ เมื่อเธอมีใจ เมื่อเรารักเธอ เมื่อเธอก็รักเรา

เมื่อหัวใจสองเรามีกันและกัน

แม้อุปสรรคน้อยใหญ่ที่คอยขวางกั้นอยู่ข้างหน้า

เราก็จะลองลุยฝ่ากับมันดู

มันอาจจะผิดหวังบ้างหรือสมหวังบ้าง

ก็ขอให้โชคชะตาและอนาคตเป็นตัวตัดสินรักเราเถิด วริญญา

ฉันพร้อมแล้ว ฉันมีความมุ่งมั่น ฉันจะสานถักทอสายใยแห่งรักนี้

ที่เราสองร่วมทอถักด้วยกันมาต่อไป

โดยไม่หวั่นว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า

ไดอารีสีดำ5

เวลาที่ วริญญาเธอเลิกเรียนเธอจะกลับบ้านก่อน

แล้วก็เปิดร้านขายของตามปกติเป็นประจำทุกวันในช่วงเวลาเย็นๆ

 และวันหยุดเธอก็จะเฝ้าบ้าน หรือร้านของครอบครัวเธอ เป็นตัวหลัก

เราจึงได้พบเห็นเพียงแค่เธอ ไม่มีโอกาสได้เจอหน้าพ่อแม่เธอ จังๆซักครา

วันนี้ริญบอกว่าเธอกำลังเตรียมตัวสอบเอนทรานซ์

โดยครอบครัวเธอจะให้สอบเข้าคณะแพทย์ศาสตร์ของจุฬาลงกรณ์

ริญบอกว่าจุฬาลงกรณ์อยู่ที่กรุงเทพโน่น

ถ้าสอบได้คุณพ่อของเธอจะส่งเธอเข้าไปอยู่กับคุณย่าและคุณปู่เธอที่กรุงเทพ

เธอบอกว่าบ้านคุณปู่คุณย่าเธออยูแถวซอยหลังสวนใกล้ๆกับมหาวิทยาลัยนั่นเอง

เราได้ฟังเธอพูด 

หัวใจของเราก็เริ่มฉุกคิดขึ้นได้

นี่ความพลัดพรากกำลังจะเกิดขึ้นกับเราแล้วหรือนี่

เรานิ่งและหยุดคิดไปเรื่อย จนริญ เธอมาจับที่มือเบาๆ พร้อมกับพูดว่า

ริญไม่อยากจากทิวไปเลย

ไปเถอะริญ นั่นมันคืออนาคตของริญ

ริญมีโอกาส ริญอย่าทิ้งโอกาสนี้เลย เราพูดกับเธอ

ทิวเองก็อยากเรียน แต่เราไม่มีโอกาส ทั้งที่ทิวเรียนเก่ง แต่ครอบครัวเราก็มีพี่น้องหลายคน

เราเรียนได้แค่ ม.3 ก็ออกบ้านมาหางานทำเพื่อแบ่งเบาภาระทางครอบครัว

แต่เราได้สัญญากับใจตัวเองว่าวันหนึ่งถ้าเรามีโอกาสเราจะเข้าเรียน

ตามเก็บโอกาสที่มันหล่นหายไปนี้กลับมาให้ได้

บรรยากาศการสนทนาของเรามันเริ่มไม่สนุก

เรากลับกันเถอะริญ ค่่ำแล้ว

พรุ่งนี้เราค่อยนัดเจอกันใหม่ที่รึมบึงสีฐานหน้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้ที่เดิม

เราเดินเกี่ยวมือคุยกันไปตลอดทางก่อนที่จะแยกย้ายกัน

นี่คือบึงสีฐาน ภายในมหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งบึงนี้จะด้านด้านหน้าทางเข้ามหาวิทยาลัย

บึงสีฐาน

ไดอารีสีดำ4

น้ำเสียงใส ใบหน้าสวย

มันยังติดหูติดตาเราอยู่

ดูเหมือนว่าไม่มีทางจะลบเลือนออกไปได้เสียแล้ว

เธอเป็นใครกัน ริญ

เธอกำลังคิดอะไร

เธอกำลังจะพาหัวใจของฉันไปไหน

เวลานี้ ฉันรู้สึกว่า

หัวใจของฉันหลุดลอย ไปอยู่กับเธอเสียแล้ว วริญญา

จากคืนจากวันทุกอย่างมันเริ่มผันแปรเปลี่ยนไป

ความใกล้ชิดสนิทสนมเริ่มมีมากขึ้น

เสียงโทรศัพท์ มักจะดังบ่อยขึ้นในเวลาเลิกงาน

  

มีการนัดพบ นัดเจอ พบปะพูดจากันสองต่อสอง

เปิดโอกาสให้หัวใจของเราสองคนได้พูดคุยกัน

โดยนับวันสายสัมพันธ์ของเรายิ่งแนบแน่น

ชีวิตของวัยรุ่น

เมื่อความรักวิ่งเข้าหา ถาโถมใส่อย่างไม่รู้ตัว

ก็ทำให้เราลืมทุกสิ่งทุกอย่าง

ลืมว่าเธอเป็นใคร

และเราเป็นใคร  

คุณพ่อของวริญญา เป็นอาจารย์ สอนอยู่ใน มข.

ส่วนคุณแม่ของเธอเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน อยู่ใน มข.เช่นกัน

ช่วงเย็นหลังจากเลิกงาน ก็จะเปิดบ้านพัก ขายของชำให้ผู้คนใน มข.นั่นเอง

ไดอารีสีดำ3

เธอเป็นเด็กสาวที่สวยน่ารัก กล้าพูดกล้าแสดงออก

ตรงข้ามกับเราที่ถามคำตอบคำ

เมื่อเราจัดเก็บขวดเก่าเสร็จเธอก็ส่งเงินค่าของให้ ตามใบเสร็จที่เรายื่นให้ก่อนหน้า

เดี๋ยวก่อนนะอย่าเพิ่งกลับ เธอร้องเรียก เราขอรดน้ำเธอหน่อย ไม่ได้ออกไปไหนเลย

พ่อแม่ก็ไปสโมสรกับเพื่อนๆ พูดจบเธอก็ตักน้ำมารด ลงตรงหัวไหล่เรา

เราชื่อ วริญญา เรียก ริญ เฉยๆก็ได้ เธอชื่ออะไรเหรอ

ชื่อทิวครับ เราตอบเธอ

ทิวงั้นดื่มน้ำก่อน เธอเดินกลับไปหยิบน้ำอัดลมมาเปิดให้ขวดหนึ่ง พร้อมกับยื่นให้

เราลังเล อยู่ในใจ

ไม่รับโกรธด้วย เธอพูดสำทับมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

เรารับน้ำมาดื่ม พร้อมกล่าวขอบคุณครับ

จะบ้าหรือเราเป็นเพื่อนกันทิว

เราสนทนากันอย่างถูกคอจนไม่รู้เวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่

เมื่อนึกขึ้นได้เราก็ขอตัวกลับ

เธอส่งยิ้มหวานให้ พร้อมกับโบกมือลา

   เมื่อกลับถึงร้าน

 เราก็รู้สึกว่า มันมีอะไรเกิดขึ้นกับความรู้สึกของตนเองอย่างชัดเจน

ดูสิหัวใจของหนุ่มวัยรุ่นอย่างเรา มันเต้นตุ๊บๆๆผิดจังหวะ

เหมือนมันกำลังจะดีดออกมานอกอกเสียให้ได้

มันเป็นความรู้สึกที่เราไม่เคยได้รับหรือเคยมี

มันเป็นครั้งแรกที่เราได้ดื่มน้ำจากมือของหญิงสาว ที่ไม่เคยรู้จักมักคุ้นมาก่อน

แต่มันกลับทำให้เรารู้สึกประหลาดใจ ที่คนเพิ่งเคยเห็นหน้ากันเพียงแค่ครั้งเดียว

กลับรู้สึกว่าเหมือนมีความใกล้ชิดสนิทสนมกันมานาน แสนนาน

ไดอารีสีดำ2

เรื่องราวของเราเริ่มต้นขึ้นเมื่อ

13เมษายน 2527

วันนี้เราจำได้อย่างขึ้นใจเพราะเป็นวันตรุษสงกรานต์

วันปีใหม่ไทย วันที่ใครต่อใครออกเที่ยวเล่นน้ำสนุกสนาน

อยู่กับเพื่อนฝูง ญาติมิตรที่บ้าน แต่สำหรับเรา

ลูกจ้างของบริษัทขายน้ำอัดลม ซึ่งพักอาศัยหลับนอน

อยู่ที่โกดังเก็บของ ถูกนายจ้างสั่งให้เปิดร้านเฝ้าร้าน

เพราะอาจจะมีลูกค้าสั่งของเข้ามา

ในช่วงเทศกาลอย่างนี้นับว่าเป็นเวลาทำเงินของร้านอยู่ไม่น้อย

..กริ๊งๆๆๆๆ เสียงโทรศัพท์ที่หน้าร้านดังขึ้น

เรารีบวิ่งไปยกหู สวัสดีครับบริษัทไทยสงวนครับ

บริษัทไทยสงวนใช่ไหมคะเสียงหญิงสาวถามย้ำอีกครั้ง

ช่วยนำน้ำอัดลมมาส่งที่ร้านใน มข. 10 ลังด่วนด้วยนะคะ

เมื่อเธอแจ้งที่อยู่และรายละเอียดแล้วเธอ ก็วางสายไป

เราโทรศัพท์ไปแจ้งนายจ้างว่ามีคนสั่งของ ในมหาวิทยาลัยขอนแก่น 10 ลัง

นายจ้างบอกให้เรานำรถมอเตอร์ไซค์ต่อพ่วง ใส่ของ ออกไปส่ง พร้อมปิดร้านให้เรียบร้อยด้วย

เรานำสินค้าตามที่สั่งขึ้นใส่กระบะพ่วงด้านข้างมอเตอร์ไซค์

แล้วก็ขับตรงมุ่งหน้าเข้าไปใน มข. ตามที่อยู่ที่แจ้งไว้

เมื่อขับรถมาถึงร้าน เรามองดูจนแน่ใจว่าใช่แน่

ข้างในร้านมีหญิงสาวผิวขาว สูงโปร่งบาง ผมทรงนักเรียน

เราคะเนว่าเธอคงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเราคือ 17 ย่าง 18 ปี

สวัสดีครับ ผมเอาของมาส่งครับ

เธอหันตามเสียงเรา จ้องมองหน้าเราอยู่ครู่หนึ่งพร้อมกับพูดว่า

ยกเข้ามาข้างในเลยจ้า  วางไว้ที่เดิม แล้วก็เก็บขวดเก่ากลับไปด้วย

เราก็จัดการยกลังน้ำอัดลมเข้าไปตามที่เธอสั่ง

ขณะที่เรากำลังสาระวนอยู่กับการจัดของ

เธอก็ถามว่า เธออายุเท่าไหร่ล่ะ เราอายุ 17 เรียนอยู่ ม.5 ที่สาธิต

เธอถามเรา พร้อมแนะนำตัวเธอเองด้วย

เราก็ตอบคำถามเธอไป เธอก็ยิงคำถามเราอีกเป็นชุด