วันที่ฉันรอ

เธอรู้ไหมหลายเดือนที่ผ่านมา

ฉันเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสา ทนทุกข์ ทรมาน

อยู่อย่างมีมณฑิล มีความผิด เพราะเธอชี้หน้า กล่าวร้าย ป้ายสีฉัน

ทั้งที่ฉันคนนี้ นี่เอง ที่คอยห่วงใยดูแลเธอมาตลอด คอยถามไถ่ คอยจับตาดูอยู่ตลอดมา

ว่าอยู่ดี มีสุขอย่างไ ใครคิดดี ใครคิดร้าย ก็นำมาบอกมากล่าวเสมอมา เพื่อให้เธอรับรู้

แต่มันกลับเป็นว่า เธอจงใจชี้นิ้วมาที่หน้าฉัน เธอป้ายมณฑิลให้ฉัน

ทั้งๆที่ฉัน ยังเฝ้าคอยห่วงใยปรารถนาดีต่อเธอเสมอมา

ฉันกลืนกล้ำ หวานอมขมกลืน อดทน ทนแบกรับสิ่งที่ฉันไม่ได้กระทำไว้เพียงคนเดียว

เพื่อรอให้ความจริงมันปรากฎขึ้นมาเอง เพื่อที่ตัวฉัน จะได้พ้นวิบากกรรมนี้ไป

ฉันอดทนรอ ฉันหวังเสมอว่า ความดีที่ฉันทำจะปกป้องคุ้มครองฉัน 

และสะสางความจริงให้กับฉัน

ในที่สุดวันที่ฉันรอก็มาถึง

วันที่ฉันหยุดความห่วงใย หยุดความสัมพันธ์ หยุดกางปีกปกป้องเธอ

ทันทีที่ฉันหยุดกางปีกป้องเธอ ศัตรูของเธอ ก็กระโดดขย้ำหน้าเธอทันที

เหมือนเสือที่กำลังหิวโซมาแสนนาน

มันกระโดดกัดเธอ ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก และไม่มีทีท่าจะลดละ หรือจะอ่อนแรงลงไป

ฉันเห็น ฉันรับรู้มาตลอด ก็เพราะคนพวกนี้เกลียดเธอจากวิบากกรรมที่เธอสร้างไว้

เขาจึงจะเอาคืนเธอ เขาพูด เขาขู่มาตลอด ผ่านตัวฉัน เมื่อฉันนำมาบอกมาเตือน เธอกลับชี้หน้าฉันว่า ฉันนั่นแหละเป็นตัวการ

บัดนี้เธอคงรู้แจ้งแล้วสิว่า คนที่เกลียดเธอ และพร้อมจะเอาคืนมีมากแค่ไหน

และเรื่องราวจะบานปลายไปถึงไหน

เธอคงรู้แล้วสิว่า ฉันพูดความจริงกับเธอ ด้วยความห่วงใยมาตลอด

เธอคงรู้แล้วสิว่า เธอชี้หน้าด่าคนผิดคน

เธอคงรู้แล้วสิว่า เธอด่าคนที่ปกป้องเธอให้เสียน้ำใจอย่างรับไม่ได้มาตลอด

ฉันจะไม่ไปข้องเกี่ยวกับเธออีกต่อไป แต่ฉันจะปล่อยให้เธอได้รับวิบากกรรมนี้

ที่เธอสร้างขึ้นด้วยตัวเอง

ในวันนี้ฉันสะอาดแล้ว

ความจริงเปิดเผยแล้ว

ฉันไม่เคยกล่าวหาหรือคิดร้ายกับเธอ

ตามที่เธอใส่ไฟ ฉันรอดแล้ว ในที่สุด ธรรมะก็ชนะ อธรรม

ฉันหวังเพียงว่า คงจะไม่มีใครวิ่งมาเรียกฉันว่า

 เธอถูกเขาเล่นงานจนแน่นิ่งคาบ้านแล้วเท่านั้นเอง

ฉันหวังว่าอย่าให้ถึงขั้นนั้น

เมื่อฉันผ่านตราบาปที่เธอสร้างให้ฉันไปได้

ฉันก็จะยืนดูเธอ รับผลกรรม จากการกระทำของเธอต่อไป

และขอเตือนในฐานะที่เคยสนิทมักคุ้นกันมาเป็นครั้งสุดท้ายว่า

คราวนี้เขาเอาจริงและไม่ใช่คนเดียว แต่เขารวมกลุ่มกัน เอาคืนเธอ

เขาบอกผ่านฉันมาแล้วว่า

กูอยู่ไม่สุขมึงก็อยู่ไม่สุข

ฉีนถึงบอกว่า ถ้ายังดื้อดึงต่อไปก็คง เกินเยียวยา และเกินแก้ไข

หวังว่าเธอคงรู้ว่าฉันพูดถึงเรื่องอะไร

ในขณะที่ฉันนั่งเขียนอยู่นี้

วิบากกรมที่เธอสร้างไว้มันก็ยังร้องเป็นบ้าเป็นบอ

พร้อมเสียงตะโกนแช่งด่าตลอดเวลา

จงเป็นสุขเป็นสุขเถิดอย่ามีเวรแก่กันและกันอีกเลย

จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด รักษาตนให้พ้นจากพิษภัยที่เธอสร้างไว้เถิด สาธุ..

นี่คือฉันเอง

การที่เราโดนคนที่ไม่รู้จักเราดีพอ มาดูถูกเหยียดหยามเราเราจะทำอย่างไร

สำหรับคนอื่นฉันไม่รู้ แต่สำหรับฉันคือ แผ่เมตตาให้

เพราะการที่คนไม่รู้จักเราดีพอมาตัดสินเรา

ตัวเขาเองต่างหากที่จะละอายพฤติกรรมและการกระทำของตนเอง

ถ้าเราคือเพชรแท้

ไม่ว่าเราจะตกอยู่ในโคลนตม เราก็ยังคงเป็นเพชร

อยู่ที่ไหนก็ยังทรงคุณค่าแห่งอัญมณีล้ำค่านั้น

หาได้เสื่อมถอย ด้อยค่าตามแรงปาก แรงน้ำลายเน่าเหม็นของคนที่กล่าวร้ายเราไม่

และเมื่อเราเปล่งประกายเฉิดฉายออกมา คนที่มีปัญญาก็จะรู้ว่า

เพชรมีค่า หรือคนที่ดูถูกเพชรกันแน่ที่มีค่า

ดังนั้นเราจงอย่าไปอีนังขังข่อกับคนจำพวกนั้นเลย

..................................................................................

ขอขอบคุณ คืนวัน  ที่ผ่านมา

มันมีค่า กับฉัน นั้นมากหลาย

ได้รู้จัก ใจคน ตั้งมากมาย

ไม่เสียดาย ทุกสิ่ง  ที่เสียไป

ฉันยังเด่น เป็นสง่า มีราศี

ยังปกป้อง สิ่งดี  ที่มีได้

แม้จะถูก เหยียบย้ำ  ให้ช้ำใจ

ก็ขอบคุณ ที่ให้ เห็นตัวตน

ต่อนี้ไป ต่างคน ต่างเส้นทาง

ใครเดียวดาย  อ้างว้าง ก็อย่าสน

ใครจะถูก ตีด่า ไม่กังวล

ขอตัดห่วง ตัดกังวล  ออกจากใจ

ขอเป็นฉัน คนนี้ ที่แน่วแน่

ไม่ผันแปร แม้คน จะผลักไส

ไม่เคยขอ ใครกิน ตลอดไป

จะไม่ให้ ผู้ใด มาวุ่นวาย

เธอเป็นเธอ  ฉันเป็นฉัน ไม่ข้องเกี่ยว

ขอมีใจ  เด็ดเดี่ยว  สู่เป้าหมาย

ฉันไม่สน เธอจะอยู่ หรือจะตาย

จากนี้ไป หมดสิ้น ความผูกพัน

ความรักไม่ใช่ตู้เกมส์

ความรัก มันมิใช่ตู้เกมส์ ที่เล่นแพ้แล้วจะสามารถหยอดเหรียญเล่นใหม่ได้อยู่เสมอ

ความรักมันมีทั้ง ความรู้สึก ความคาดหวัง ความฝัน จินตนาการ อนาคต 

และอีกหลายๆอย่างแฝงอยู่ในคำว่าความรัก

เมื่อมันเกิดขึ้น มันก็ยากที่จะอธิบายออกมาเป็น เรื่องราว เป็นภาษาพูด หรือบอกเหตุผล

เช่นเดียวกัน เมื่อมันหายไป มันก็ยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดเช่นเดียวกัน

บอกได้แค่เพียงว่า มันได้ตายไปแล้วเท่านั้นเอง

โอกาสของคนเรา ในชีวิตๆหนึ่ง มันมีไม่มากมายนัก

 ที่เราจะได้มีโอกาส เลือก หรือไม่เลือก ที่จะรักใคร

เมื่อเรามีโอกาสแล้ว และเราก็ปล่อยมันผ่านเลยไป 

เราไม่พยายามที่จะผูกมิตรเอาไว้ อย่างน้อยก็ยังมองหน้ากันได้ เราก็ไม่ทำ เราก็ปล่อยมันไป

หลายครั้งในชีวิตของคนเรา จะรู้ตัวว่าพลาดก็ต่อเมื่อได้สูญเสียมันไปแล้วเท่านั้น

หลายครั้ง จะรู้ตัวว่าใช่ ก็ได้สูญเสียสิ่งนั้นไปแล้วโดยที่ไม่มีกลับคืนมาได้อีกแล้ว

บางครั้งมันจึงเหมือนสายลม ที่พัดแผ่วเบาอยู่ข้างกายเรา

เราก็มักไม่เห็นความสำคัญของมัน

ต่อเมื่อใดที่เรารู้สึกร้อน เราจึงจะรู้ว่าสายลมนั้นชั่งมีประโยชน์เสียจริงๆ

ความรักก็เช่นนี้

เมื่อเรามีมัน อยู่กับมัน เราก็มัก มองไม่เห็นค่า

ต่อเมื่อใดที่เราสูญเสียไป เราก็จะมานั่งคิดถึงความหลัง อาลัยอาวรณ์โหยหา

ในเวลาที่เราไม่มีมันอีกแล้ว

ก็เพราะความรัก มันไม่ใช่ตู้เกมส์ ที่สามารถหยอดเหรียญเล่นใหม่ได้

เมื่อเรามีแล้ว เจอแล้ว เราต้องถนอม เก็บรักษามันไว้ให้ดี

เพราะเมื่อใดที่เราทอดทิ้งมัน

มันก้จะทำให้เรา มีน้ำไหลออกมาจากตาของเราได้ ทุกวัน ทุกเวลา ทุกวัย 

ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ กับใครทั้งสิ้น

สวัสดีปีใหม่

 คลิกที่ภาพเพื่อดูภาพต้นฉบับ

สวัสดี ปีใหม่ ชัยวาระ

ให้อายุ วรรณะ สถิตย์ศรี

ให้ทุกผู้ ทุกนาม จงโชคดี

ผ่องอินทรีย์ โสภา สถาพร

ให้สุขะ พละ จงกล้าแกร่ง

ให้มีเรี่ยว มีแรง อย่าล้มหมอน

ให้พระเจ้า โปรดดล ประทานพร

ให้มีสุขสถาพร ทุกชาติไป

ให้พระศรี ตรัยรัตน์ พระองค์นั้น

ประทานสุข นิรันดร์ นั้นมาให้

ให้ได้พบ นิพพาน ตลอดไป

เกิดชาติใด พาพบ แต่สิ่งดี

ให้มีสุข อิ่มเอม เปรมใจยิ่ง

มีคนรัก แท้จริง เกษมศรี

ให้มีสุข ทุกทิวา ทุกราตรี

ทุกข์อย่ามี ภัยอย่า ชั่วนิรันดร์

กังวาล ทองเนตร

กังวาล ทองเนตร กราฟิกดีไซน์

รอเธอทุกเวลา

โปรดกลับมา

มีเวลา ก็แวะมา  หาพี่บ้าง

พูดคุยบ้าง อะไรบ้าง  จะได้ไหม

ก็เพราะพี่  คิดถึง  แทบขาดใจ

จะทำไง ก็คน  มันรักกัน

มีเวลา  แวะมา  หาพี่นิด

มาสะกิด  มาคอย  เติมความฝัน

มาเติมรัก  เติมใจ  ใส่ให้กัน

มาร่วมฝัน  ร่วมสร้าง  ทางรักเรา

มีเวลา  แวะมา  นะคนดี

อย่าทิ้งพี่ ปล่อยไว้  ให้เงียบเหงา

พี่ยังคอย คิดถึง  มิสร่างเซา

ยังคอยเฝ้า ตัวเจ้า  ทุกนาที

มีเวลา  แวะมา  พูดคุยกัน

อย่าปิดกั้น  หัวใจ  เลยน้องพี่

พี่รักเธอ เสมอมา นะคนดี

จนวันนี้ มิมี จะเสื่อมคลาย

มีเวลา  แวะมา  นะที่รัก

มาปักหลัก  พักใจ  ตรงนี้ได้

พี่รับรอง  ด้วยเกียรติ ลูกผู้ชาย

ไม่ทำลาย  นวลน้อง  ให้หมองตรม

พี่รักเธอ  แค่ไหน  ใจเธอรู้

แม้จะอยู่  ตามความ  ที่เหมาะสม

แต่ใช่ว่า  ลาไกล  ไม่นิยม

ความเหมาะสม  หาใช่ ไม่รักกัน

มีเวลา  แวะมา  หาพี่เถิด

เข้ามาเปิด  หัวใจ ว่ารักมั่น

มาพูดคุย  กับพี่ นี้ทุกวัน

เพียงเท่านั้น  ตัวพี่  ก็พอใจ

ไม่หวงห้าม  แม้เธอ จะรักเขา

เรื่องของเจ้า  พี่ห้าม  ใจไม่ได้

เพียงอยากบอก  ให้รู้  แม่ทรามวัย

ในหัวใจ  พี่นี้  มีเพียงเธอ

นี่แหละรัก

ชะตารัก

วันเวลา  แม้ว่า  จะผ่านไป

แต่หัวใจ คงมั่น มิผันแปร

มีรักจริง รักเดียว และรักแท้

สี่ห้องใจ มอบแด่ เธอผู้เดียว

ไม่ข้องเกี่ยว เหลียวมอง คนอื่นใด

เพราะหัวใจ คงมั่น กระสันเสียว

สุดหัวใจ มอบให้ น้องนางเดียว

จะไม่เกี่ยว ไม่ข้อง ปองหญิงใด

มีมากมาย เรียงราย หลากหลายหน้า

ที่แวะเวียน มาหา มาชิดใกล้

มาจับจอง หมายปอง สี่ห้องใจ

มารักใคร่ แต่ใจ ฉันนั้นเต็ม

โอ้ความรัก  มันยาก อธิบาย

ที่ขวนขวาย ให้ใจ จนข้นเข้ม

กลับไม่ได้ หัวใจ มาเติมเต็ม

หวังได้หวาน กลับได้เค็ม  เต็มอุรา

ที่ไม่รัก มารัก ทุกค่ำเช้า

ที่ไม่เฝ้า มาเฝ้า กันถ้วนหน้า

ที่อยากได้ ไม่ได้ โธ่ชะตา

คิดขึ้นมา มันน่า น้ำตาริน

ชีวิตไม่นิรันดร

คลิกที่ภาพเพื่อดูต้นฉบับ

ชีวิตคนเรานั้นมันสั้นนัก

นาฬิกาชีวิตของคนเรานั้นมันไม่ได้ถูกสร้างมาให้มีความเป็น อมตะ

คนเราแต่ละคนถูกกำหนดมาแล้วว่าจะมีอายุอยู่ได้ซักกี่ปี

ดังนั้นเราจึงไม่ควรเสียเวลา เสียใจ จมปรักอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

จนไม่สามารถถอนตัวออกมาได้

เพราะนั่นคือการเสียโอกาสของชีวิต ที่จะได้เรียนรู้และเปิดรับเอาสิ่งใหม่ๆ

ที่กำลังจะก้าวเข้ามา

หลายครั้งที่เราเจ็บ

ส่วนหนึ่งก็มาจากการที่เราไม่ยอมให้โอกาสตนเองนั่นเอง

เราไม่เรียนรู้จากอดีต แต่เรากลับใช้อดีตเป็นสิ่งยึดติด

จนเราสูญเสียวิถีชีวิต ตามที่มันควรจะเป็นหลายๆอย่าง

เรายอมให้อดีตมันมากดทับทำลายชีวิตปัจจุบันของเรามากจนเกินไป

จนไม่ยอมเปิดรับสิ่งใหม่ๆให้เข้ามาในชีวิตเราเลย

บางครั้งเราเคยคิดถามตัวเองบ้างหรือไม่ว่า

เราทำไปเพื่ออะไร

เพื่อใคร

จะมีใครซักกี่คนที่เข้าใจในสิ่งที่เราได้กระทำนั้น

อดีตที่ถาโถม บางครั้งเกิดมาจาก สมองเราไม่เคยคิดที่จะลืมมันนั่นเอง

เรายังพยายามปลุกความคิด ความรู้สึกที่เจ็บปวดนั้น

ให้มันตื่นขึ้นมาอยู่กับเราเสมอ

ทำไมเราไม่ลืมมันไปเสียล่ะ

ให้มันลบเลือนหายไปตามกาลเวลา

แล้วนำพาชีวิตเราให้เข้มแข็งและอยู่ต่อไปให้จงได้

คิดถึง ก็มาหา                         รู้ไหมว่า พี่ยังคอย

ความหวัง แม้เหลือน้อย         ยังเฝ้าคอย  ให้เป็นไป

รักมาก ก็ทุกข์มาก                     ไม่อยากจาก กันไปไกล

แม้เหลือ  เพียงเส้นใย            ก็จะไม่ ละความเพียร

ซักวัน เธอคงรู้                          เมื่อมีผู้ ให้บทเรียน    

กงกรรม  และกงเกวียน                    มันไม่เปลี่ยน แวะเวียนมา 

       วันหนึ่ง เธอร้องไห้                โศกอาลัย  กินน้ำตา

วันนั้น  แม่ขวัญตา        จงกลับมา พี่ยังคอย